Big Knit & Giants yakiniku

 

 

 

 

 

เรื่องราวมันเริ่มต้นเมื่อกลางเดือนเมษา เมื่อหลาจี่บ่นให้เพื่อน ๆ ร่วมงานฟังว่า "แก ชั้นอยากกินเนื้อ"

ซึ่งแต่ละคนดีใจหาย วิ่งไปหยิบตารางเวรมาช่วยกันรีเควสต์เต็มที่ แต่ปรากฏว่ากว่าจะได้ไปจริง ๆ ก็กลางเดือนมิถุนา

(แผนกนี้จะไปไหนด้วยกันมันช่างยากลำบากเหลือเกิน)

 

 

แน่นอนว่าภาระหน้าที่หาร้านก็ตกเป็นของหลาจี่อีกเช่นเคย อิฉันก็เลยเสนอว่า "ไปกินไจแอนท์กันดีกว่า อยากกินกุ้ง" และทุกคนก็ตกปากรับคำโดยดี ไม่มีปฏิเสธ ไม่ห้ามกันเล้ย

 

 

พอตารางเวรออกมา ปรากฏว่าวันที่นัดไปกินเนื้อย่างนั้นดันเป็นวันหยุดของหลาจี่กับเพื่อนอีกคนพอดี ตอนกลางวันเราเลยไปเดทกันสองคนฆ่าเวลาเล่น ๆ

 

 

ก่อนอื่นมาดูเสื้อผ้าหลาจี่วันนั้นก่อน

 

 

 

 

 

ลองเดากันดูนะคะ ว่าหลาจี่แต่งตัวแบบนี้ นังนี่จะไปเดินแร่ดที่ไหน อ้อ ใบ้นิดนึง ไม่ใช่สยามเจ้าค่ะ

 

 

 

 

เอาล่ะ คำเฉลยคือ Big knit นั่นเอง (คาดว่าหลายคนคงเดาได้จากหัวข้อได) ไปทำอะไรน่ะเหรอ ก็ไปนั่งถักตุ๊กตาไหมพรมน่ะสิ หุ หุ หุ ใช่แล้วเจ้าค่ะ ดิฉันใส่ชุดพังค์ไปนั่งถักไหมพรมในคาเฟ่ไฮโซ ตอแหลดีมั้ยเจ้าคะ

 

 

รูปจากเวบของร้านค่ะ

 

 

 

 

 

เอาล่ะ ขออธิบายสำหรับคนที่ไม่รู้จักร้านนี้นะก่อน

ร้านนี้เป็นร้านขายไหมพรมนำเข้าค่ะ ตั้งอยู่ในซอยสุขุมวิท ข้าง ๆ รพ.ฟัน เยื้อง ๆ กับรพ.สมิติเวช ที่นี่นอกจากจะขายไหมพรม ยังเป็นคาเฟ่เล็ก ๆ มีอาหารและขนมขายอีกด้วย ซึ่งคนที่มาที่นี่ไม่จำเป็นต้องถักไหมพรมเก่ง เพราะว่าเค้ามีบริการสอนถักไหมพรมทุกแบบทุกชนิดให้ แน่นอนว่าต้องซื้อไหมเค้าด้วยนะ โอเค ถึงค่าไหมจะค่อนข้างแพง แต่บริการที่นี่ก็สุดยอดด้วยเช่นกัน แบบว่าพี่ ๆ ที่ร้านเค้าจะคอยแนะนำ คอยประกบทุกขั้นตอน นับตั้งแต่เลือกไหมจนถึงทำเสร็จ

 

 

ตอนแรกหลาจี่ก็ไม่ได้คิดจะซื้ออะไรหรอก แค่เดินตามเพื่อนไปเฉย ๆ (เพื่อนอยากทำที่มัดผมไหมพรม) แต่พอฟัง ๆ พี่เค้าอธิบายเรื่องไหมไปเรื่อย ๆ ก็เกิดอยากทำขึ้นมาบ้าง จนกระทั่งไปเห็นเครื่องลิเลียนอันใหญ่เข้านี่แหละ กิเลศตัณหาก็พุ่งปรี๊ด อยากทำขึ้นมาทันที

 

 

 

 

 

ไม่รู้ว่าเมืองไทยเรียกเจ้าเครื่องนี้ว่าอะไร รู้แต่ว่าญี่ป่นเรียกว่าลิเลียน ซึ่งเครื่องของร้านนี้แสนสะดวกสบายมาก หมุนอย่างเดียวก็จะถักให้เราเสร็จสรรพ

ออกมาเป็นผ้าพันคอได้ทันที แต่วันนี้หลาจี่ไม่ได้มาถักผ้าพันคอหรอก มาถักตุ๊กตาต่างหาก

 

 

วิธีทำง่ายมาก หลังจากเลือกไหมได้แล้ว ก็ไม่ต้องคิด ไม่ต้องใช้สมองอะไรทั้งสิ้น ปั่นอย่างเดียว ปั่นไปเรื่อย ๆ จนได้ความยาวที่ต้องการก็หยุด มันก็จะออกมาในสภาพนี้ เป็นคล้าย ๆ ถุงเล็ก ๆ จากนั้นก็ติดตาโชะ ยัดโพลิเอสเตอร์ เย็บปิด เท่านี้ก็เป็นอันเสร็จ ได้ตุ๊กตามาหนึ่งตัว

 

 

 

 

 

 

ความจริงตอนแรกเห็นไหมแล้วนึกอยากทำตุ๊กตาลูกเกาลัดขึ้นมา แต่พอทำไปทำมา ดันนึกเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย ๆ สุดท้ายก็ได้สามตัวนี้มาเจ้าค่ะ ซึ่งทั้งสามตัวเป็นภูตหมดเลย

 

 

 

 

 

ซ้ายสุดชื่อ Ayashi-san คุณอายาชิค่ะ

มาจากคำว่า ayashii หรือว่าน่าสงสัย ที่มาของชื่อคือดวงตาค่ะ แบบว่าดวงตาเหล่สงสัยใคร่รู้อย่างแรง คุณอายาชิเนี่ยเป็นภูตในตระกูล ayakashi หรือภูตแห่งท้องทะเลนะคะ แต่ไม่เกี่ยวกับอนิเมเรื่อง ayakashi ayashi แต่อย่างใด

 

 

อ้อ คุณเค้าเป็นเพศชายล่ะ มีแคแรกเตอร์ตามชื่อคือสงสัย ไม่เชื่อใครง่าย ๆ  เป็นพี่ชายคนโตที่พึ่งพาได้ของบรรดาสามภูตไหมพรม ความสามารถพิเศษคือสามารถปล่อยใยได้ ดังนั้นบางครั้งจึงปล่อยใยไปผูกตามที่ต่าง ๆ แล้วตีลังกาห้อยหัวขบคิดปัญหา คือพี่ท่านขี้สงสัยไง ดังนั้นเวลามองโลกก็จะมองในมุมกลับด้วย บอกแล้ว เฮียแกเด็กแนว ... ลืมถ่ายตอนเฮียตีลังกามาแฮะ

 

 

ตัวกลางคือ fuwafuwa-san หรือคุณฟูฟ่อง

คุณเค้าเป็นภูตถุงสมบัติ (มีต้นแบบมาจากมอนสเตอร์ในดรากอนเควสต์ ใครเคยเล่นเควสต์คงนึกออก) ตอนแรกคุณฟูฟ่องเกือบกลายเป็นปีศาจสัปปะรดไปเสียแล้ว แต่โชคดีที่หลาจี่ยังมีความยั้งคิดอยู่บ้าง เลยให้เป็นภูตถุงสมบัติไป

 

 

 

 

 

คุณฟูฟ่องเป็นผู้หญิงค่ะ ถ้ามีอยู่ใกล้ตัวจะนำโชคลาภ ความสุขมาให้ แต่ด้วยความที่คุณฟูฟ่องยังเป็นเด็กอยู่ เลยชักนำได้แต่โชคลาภ และความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น (แค่นี้ก็รักจะตายแล้ว) งานอดิเรกของคุณฟูฟ่องคือเข้าไปนั่งในจาน แล้วหลอกผู้คนว่าตัวเองเป็นถุงขนม

 

 

น้องนุชสุดท้อง ตัวขวาสุดคือ kuriko-chan คุริโกะจัง หรือน้องกลมกลิ้ง ถึงคุริโกะจังจะเกิดเป็นตัวสุดท้าย แต่เป็นตัวแรกที่หลาจี่สร้างอิมเมจในหัวขึ้นมานะ อย่างที่บอกคือตอนแรกอยากทำตุ๊กตาเกาลัด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เกาลัดสักตัว มีคุริโกะจังนี่แหละที่เหมือนสุด ชื่อคุริโกะมาจากหลายทางค่ะ ทั้งคุริ ที่แปลว่า เกาลัด และคุริที่แปลว่ากลมกลิ้ง แล้วก็คุริที่หมายถึงตากลม ๆ ด้วย

 

 

ความสามารถและนิสัยของคุริโกะจังยังไม่ปรากฏชัดค่ะ แต่งานอดิเรกคือสะสมโบว์ ขนาดตอนเพิ่งเกิดยังมีโบว์สะสมแล้วอยู่สามอันเลย และคาดว่าจำนวนโบว์ที่สะสมคงจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แน่

 

 

น่าเสียดายที่กล้องหลาจี่ไม่สามารถถ่ายให้เห็นชัด ๆ ได้ แต่ว่านอกจากไหมสีน้ำตาลแล้ว ความจริงยังมีไหมประกายสีทองวิ้ง ๆ แทรกอยู่ด้วยนะคะ และที่เสียดายอีกอย่างคือไดอารี่ไม่สามารถถ่ายทอดความนุ่มของทั้งสามภูตได้ เรียกได้ว่าอุ้มทีนี่ใจละลายเลยล่ะ นุ่มกว่าขนอุจจี้อีก (กรี๊ดด โดนกระต่ายกัด งื้อ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้แปรงขนอุจจี้อ่ะ ขอโต๊ดน้า)

 

 

 

 

 

ความจริงมีภูตในตำนานอีกสองตัว แต่น่าเสียดายที่ไหมหมดก่อนเลยกลายเป็นภูตในตำนานไป ตัวแรกหน้าตาแบบนี้ค่ะ ได้แรงบันดาลใจจากโมริโซ มาสคอตของนาโกยาเอกซ์โป ตอนแรกคิดอยู่นานว่าจะให้เกิดดีมั้ย ซึ่งสุดท้ายก็ไม่ได้เกิดไป กับอีกตัวนึงคือ ซากานะซัง คุณปลา ตัวนี้ยิ่งน่าสงสาร เกิดอยู่ได้แป๊บเดียว จากนั้นก็เปลี่ยนรูปร่างไปทันที ลืมถ่ายรูปไว้ด้วย หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกครั้งที่ไหนสักแห่งน้า

 

 

ดูผลงานหลาจี่แล้ว มาดูผลงานเพื่อนบ้างดีกว่านะ เพื่อนหลาจี่มาถักโดนัทที่มัดผมน่ะค่ะ แต่จะถักธรรมดาก็น่าเบื่อไป ร้านเค้าเลยแนะนำว่า ลองถักฟิงเกอร์นิทดูมั้ย ซึ่งก็คือวิธีถักแบบไม่ต้องใช้ไม้ อาศัยแค่นิ้วมือเราอย่างเดียวเท่านั้น

 

 

 

 

 

แบบว่าวิธีถักง่ายมากเลยค่ะ คล้าย ๆ ลิเลียนนิดนึง แถมถักได้เร็วมากด้วย แป๊บ ๆ ออกมายาวยืดแล้ว แต่ต้องระวังอย่าให้สับสน หาไหมไม่เจอ หรือว่าไหมหลุดจากมือ (เพื่อนอิฉันพลาดไปหลายรอบเหมือนกัน ต้องให้พี่ที่ร้านมาช่วยบ่อยมาก)

 

 

 

 

 

ด้วยความที่ถักได้เร็ว แถมระหว่างถักเจ้าสองตัวนี้ก็คุยกันตลอด เพื่อนอิฉันก็ถักเพลินไปเรื่อย ๆ ปรากฏว่าได้ความยาวเกินต้องการ จะแกะออกก็ขี้เกียจ เลยได้โดนัทอันใหญ่มาก กับอันขนาดธรรมดามาสองอัน โบว์ของคุณฟุวะ ฟุวะ กับคุริโกะจังก็มาจากไหมที่เหลือ ๆ ของเพื่อนอิฉันนี่แหละเจ้าค่ะ

 

 

นั่งเล่นที่ร้านบิ๊กนิทอยู่พักใหญ่ จนเริ่มเย็นก็กลับมาหาเพื่อนที่รพ. เพื่อมุ่งหน้าไปร้านไจแอนท์กัน (สำหรับท่านที่ตั้งใจเข้ามาอ่านรีวิวร้านไจแอนท์ก็ขออำภัยค่ะ ร่ายมายาวเลย)

 

 

รู้จักร้านนี้ครั้งแรกจากไดของเฮียมาโอะ หลังจากนั้นก็ค้นตะลุยในพันติ๊บ ยิ่งค้นยิ่งอยากกิน เลยไปปลุกปั่นให้เพื่อนร่วมงานอยากกินด้วย โปรโมชั่นปัจจุบันคือ 450 เนท กินได้ 2 ชม.นะคะ ของที่อยู่ในบุฟเฟต์หลัก ๆ มีเนื้อ หมู ไก่ ปลาหมึก กุ้ง แซลมอน น้ำอัดลม มุงิจะ ค่ะ

 

 

 

 

 

อย่าสงสัย ไม่ได้สั่งน้อย สั่งมาหลาย ๆ จาน แล้วจัดการเทรวมกันต่างหาก เพื่อประหยัดพื้นที่ในการวาง

 

 

 

 

 

นางเอกของเราวันนี้ กุ้งค่ะกุ้ง ภาพนี้กุ้งมันนอนยั่วเชิญชวนอย่างแรง ความจริงไปเพื่อกินกุ้งนะ แต่ขี้เกียจแกะอย่างแรง กินได้ 3-4 ตัวก็เลิกละ เจ็บมือตอนแกะ

 

 

 

 

 

รู้หลักในการกินเนื้อย่างกับที่ทำงานแล้ว เวลากินต้องนั่งกินตรงข้ามแม่นางคนนี้ คุณหนูบลูเจ้าค่ะ ปิ้งให้ตลอดเลยเว้ย รักแกจริง ๆ

 

 

 

 

 

 

รวมแก๊งค์วันนี้ เรียกว่ากล้าตายมาก ไปกินท่ามกลางดงคนญี่ปุ่น แถมยังนินทาหมอ กับคนไข้เป็นระยะ ๆ ด้วย แต่ก็ต้องมาวงแตกตอนที่กำลังนินทาหมอมันส์ ๆ ดันได้ยินเสียงคนญี่ปุ่นโต๊ะไหนสักโต๊ะพูดขึ้นมาว่าสมิติเวช ... บทสนทนานี่เงียบลงในบัดดลเลย

 

 

ขออภัยที่คราวนี้แทบไม่ได้ถ่ายรูป เพราะว่าเม้าท์เพลิน รู้สึกตัวอีกทีก็จะกลับบ้านกันแล้ว ใครสนใจอยากดูรูปไปเปิดในพันติ๊บเอาเองนะคะ มีรีวิวไว้เยอะมาก

 

 

แต่ถ้าจะให้เปรียบแล้ว ร้านนี้น้ำจิ้มไม่ได้เรื่องเลยอ่ะ น้ำจิ้มใสจนไม่รู้จะใสยังไงแล้ว ถ้าจะกินเอาปริมาณ หรือว่าเน้นมากินกุ้งก็โอเค แต่ว่าถ้าอยากกินเนื้ออร่อย ๆ ไปกินยู หรือไปกินอิโรฮะดีกว่า แต่ว่าบริการดีใช้ได้ค่ะ ของลงเร็วเหมือนกัน สั่งแป๊บ ๆ ก็มาแล้ว ทั้งที่ในร้านก็ไม่ได้ว่างเท่าไหร่นัก

 

 

 

 

มาย้อนอ่านทีหลัง ไดวันนี้รวบรัดตัดความจริง ๆ (นี่รวบรัดแล้วนะ) ช่วงนี้ไม่ค่อยมีอารมณ์เขียนไดเท่าไหร่เลยอ่ะ

 

 

 

 

 

 

ชื่อ

อีเมลล์

เว็บไซต์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่